Pages

2007-05-03

The Colors of Mongolia

Гадаа дулаараад л шороо манарахыг эс тооцвол гоё л байх шиг байна. Өглөө гараад шөнө харьж байгаа болохоор өдөр ямар байгааг үнэндээ цайны цагаар хальт, хажуу талын цонхоор мульт харж байх шив дээ. Зун болох ч сайхан даа. Бороо бороо ороосой, оросын маамуу ирээсэй. гсн :D Бичлэг бичих гэсэн чинь гэрэвшээд байгаамуу яагаад байгаан болж өгөхгүй оргиод байх чинь юу вэ.

Гадуур мод зүлэг ургаж байгаа болов уу яаж байгаа бол. Мод гэснээс сая Докын бичлэгийг хараад санаанд орлоо, Амьдрал гээд дууны клипийг үзээд буурай аавыгаа аймаар санасан шүү.

Тэр дуун дээрх өвөө (Ардын жүжигчин Очирбат) манай өвөөтэй үнэхээр адилхан харагдсан. Өвөө маань яг л тэгээд цонхоор хараад намайг хичээлээс ирэхийг хүлээж байдагсан. Тэр клип надад таалагдсан. Янз бүрийн зүйл их бодсон доо.

Миний өвөө ахмад дайчин байсан. Цэргээс ирэхдээ уншиж бичдэг болчихсон тэгээд нутагтаа үсэг таниулагч хийдэг байсан гэнэ лээ. Тэгээд намайг уншуулж сургасан хүн дээ. Бүүр дээр үеийн Үнэн сонин гаргаж ирээд л минутаар уншуулдаг байж билээ. Яагаад тэгдэг гэхээр би минутын уншлага хийх болохоороо Орос ардын үлгэрээ гаргаж ирээд л дуржигнуулж гарна. Тэгсэн нэг харсан хуруу хэлж байгаа үг хоёр нь тэс зөрчихсөөн тууж явсан гэдэг. Үлгэрийн номоо тэр дундаа Руслан баатар гардаг нэг үлгэрийг (одоо нэрийг нь хүртэл мартаж дээ) бүүр цээжилчихсэн, тэгээ л аймаар хурдан уншаад байгааг ойлгосон өвөө гэнэт уншиж үзээгүй сонин гаргаж ирээд намайг нэг сайн сандаргаж байж билээ.

Айхтар ёж үгтэй, хөгжилтэй, маш гүргэр, шагай тоглохоороо аймаар булхайтай, надтай сагсаар илжигддэг тийм л өвөө дөө. Өвөөгийн онигоо зөндөө, бид нар тэрийг нь яриулаад саваад саваад уначихдаг байж билээ. Аймаар гоё инээнэ, би дооглож дуурайж инээсээр байгаад одоо хааяа тэгж инээчээд байдын. Сая амралтаар аавтай юм ярьж байгаад инээсэн чинь аав буурай аавтайгаа адилхан инээлээ гээд гайхаад байсан.

Нэг удаа буурай аав Дарханд очиж л дээ. Нилээд бүрэнхий болж байхад очсон болохоор хүнээс газар асуух санаатай ийш тийш харсан 2 хүн сандал дээр зэрэгцээд сууж байна гэнэ. Дөхөж очоод “хээтэй хороолол”? гэж хаана байдаг вэ хүүхдүүдээ гэсэн чинь нөгөө 2 нь таг дуугай, дуугарахгүй байна гэнэ. Нилээн дөхөж очоод дахиад асуутал таг, хөдлөх ч үгүй байна гэнээ. Гайхаад бүүр дэргэд нь очоод харсан чинь хөшөө байсан гэсэн. Ганцаараа өөрийгөө шоолж нөгөө гоё инээдэгээрээ яаж инээж байсан бол гэж бодохоор л инээд хүрээд байдын.

Гэснээс нээрэн блог дээрээ өөртэйгөө ярилцсан бичлэгээ сая уншиж байгаад буруу бодож байсан бололтой санагдаад явчихлаа шүү. Юу гэхээр хүмүүсийн бас өөрийгөө секундийн зүү энэ тэр гэж хэлдэг маань явж явж буруу болж таарах нь шиг байна. Тэгж хэлсэнээрээ би хүмүүсийг гол нь өөрийгөө нэг л амьдрахаас цааш жаргаж л байвал яадгийм гялс хийх хооронд хамаа намаагүй амьдар гэж хэлсэн болж таарлаа. Тэгээд үүнийгээ үгүйсгэж юу гэж хэлэх вэ гэж бас бодсон шүү. Эцэст нь хүмүүс секундийн зүүг бугуйн дах цаган дээрээ харж чаддаг болохоор дэндүү хурдан гэдгийг нь мэддэг, харин өөрийн болон бусдын амьдралыг тийм тодорхой харж чадахгүй (Түүхийнхээ дунд өөрөө бас амьдарч байгаа болохоор гэхийму да) болохоор богино гэж хэлэх ямар ч боломжгүй ээ. Бид урт амьдрана.

За за ийм орооцолдсон юм бичих хэрэг байсан ч юм уу бүү мэд. Хүмүүст инээдтэй санагдах байлгүй. Хожим унших өөртөө зориулж хэлэхэд зүгээр л дооглож инээ. Ертөнц олон өнгөтэй байдаг шиг миний бодол ч гэсэн олон өнгөтэйн баталгаанаас цааш хэтрэхгүй гэе.

Та ч гэсэн олон өнгийн бодлоо блог дээрээсээ уншаад инээх ичих өдөр бишгүй л гарах байлгүй дээ. Харин амьдарч буй улсын маань олон өнгийг фото зургийн аппаратаар гайхалтай буулгасан The Colors of Mongolia CD-г CD чигээр нь авч хадгалаад хожмын өдөр баясан суугаарай гэж хүсье.

Post a Comment